خزعبل

هرکس، یک چیزی را معنای زندگیاش در نظر میگیرد.برای او، چند گیاه بود و چند تابلو و چند ظرف. با اضطراب، دورشان میگشت و میپایید که مبادا خشک شود، خط بیفتد یا بشکند، و زندگیاش رنگ ببازد.کنج خلوت معنادارش را جز به چشمانی که باید نمیخواست نشان دهد.او تمام معنای زندگیاش را، به پای آن دو چشم ریخت.  چشمانی که ناخواسته، خشک کرد و خط انداخت و شکاند.حال تکههای ظروف را، تن شکسته گیاهانش را و تابلوهایی خط افتادهاش را، دست گرفته بود و در خیابان میگشت. نمیدانست این درد را کجا فریاد زند.ا...

امید، آخرین سنگر زندگی است.xa0آن وقت که امید، رخت بر بندد، آدمی، تهی ازxa0 همه چیز، می میرد.xa0حتی انتظار مرگ هم نمی کشد؛ می میرد. چرا که در بطن انتظار مرگ، امید نهفته است.xa0از همین رو پی بردم من هنوز هم امی...