مشاهداتی که سانسور شدند.

این نوشته حاوی یک تصویر زشت از من است. تصویری از خودبزرگ بینی و خودشاخ پنداری توی ذوق زننده ای که از هیجاناتم بروز پیدا کرده.

اینجا با هرکس صحبت کنی ADHD داره. یعنی یک حال مد و ترند عجیبی پیدا کرده. به شکل ویژه تری، زنان و جامعه رنگین کمانی، با شدت بیشتری ابراز مبتلا بودن به انواع بیماری های روان از جمله مرزی، دوقطبی، ADHD و ... دارند.

نکته مهم در این رابطه این هست که این افراد از این شرایط برای توجیه رفتارهای نادرست یا غیراخلاقی خودشون استفاده میکنن. اگر دست به خشونت بزنن، اگر به دیگران اهمیت ندن، اگر آسیب به دیگران بزنن یا هرکار دیگه ای که قابل قبول نیست، با این توجیه که به خاطر مثلا ADHD این کار رو انجام دادن، بدون عذرخواهی یا حتی مقاومت در برابر تکرار اون کار، ادامه میدن.

تیتر این نوشته رو گذاشتم سانسور شدند چون هیچ جا حز اینجا نمیتونم درباره اینها بگم یا بنویسم و حقیقتا این روزها بیش از پیش تحت فشار و آزار از سمت همین دسته ادم ها هستم.

بخش دیگه ای از مشاهداتم، مربوط هست به قشر جوان اینجا که به شکل بی رحمانه ای خودخواه و بی مسئولیت هستند. چندماهی است که با دیدن رفتارهای این قشر، بهتر متوجه استعمار و چگونگی رخدادش شدم. و امان از تیک تاک. باورم نمیشد روزی به این اندازه از یک شبکه اجتماعی عاصی شده باشم.

باز هم بخشی که حتی اینجا هم ممکن بود خودم رو سانسور کنم، اما اینجا چرا سانسور کنم؟ بذارید راحت بنویسم.

بخش عمده ای از جوان هایی که مشاهده کردم ( از قشر مثلا تحصیل کرده، عمدتا زن)، به شکل احمقانه ای تیک تاک رو همچون وحی منزل میبینن و دانشگاهشون تیک تاک هست. با این تفاوت که توی این دانشگاه، از امثال کاردی بی و دریک درباره مباحث روانشناسی و سیاسی و اجتماعی یاد میگیرن.

اگر روزهای بسیاری میگفتم باید یاد بگیرم و یاد بدهم، الان به اینجا رسیدم که فقط نمیخوام با این افراد و اقشار هم صحبت شم. به شکل آزاردهنده ای مدعی علم و دانش هستن در حالی که تمام دانششون مبتنی بر تیک تاک و تمایلات شخصی هست (مگر دیگران غیر اینند؟ نمیدانم).

با افراد بالای سی سال (هرچه بزرگتر بهتر:)) ) و غیرکانادایی ها (و بعضا غیر اروپایی ها)، خیلی راحت ترم و حس بهتری دارم.

خزعبل...