این بار، واقعا، ناشایان

بیهوده است.

زندگی را می گویم.

اصلا هم این بیهودگی بد نیست. یعنی نمی دانم اصلا چرا باید زندگی «سودمند» داشت.

این فایده مندی برای کی یا چیست؟

زندگی، بی هدف است. قهرمان دوستی، آمال یابی و انواع این گونه دلیل پیدا کردن ها برای زیستن، تخیلات ما در داستان قهرمانانه زندگیمان است.

دنبال دلیل و علت و همبستگی نگردید. زندگی کنید و از ریزریز اتفاقات لذت ببرید. یا رنج ببرید. یا بگریید. یا بخندید.

ما هیچ کدام «مورد خاص» نیستیم. منظورم از ما، تمامی گونه های جاندار است. در مورد بی جان ها، هنوز تصوری ندارم.

پ.ن: پیامد بیداری های زودهنگام، اراجیفی از این سبک است.

خزعبل...