در مدح حافظه ضعیف (بهانه ای برای گفتن از پایان نامه دوست داشتنیم)

در مدح ضعف حافظه خیلی می توانم بنویسم؛ البته اگر حافظه ام بگذارد. بدی هایش را که همه می دانند.

تا فراموشم نشده است، چندی برای شما می گذارم:

1. خیلی کم پیش می آید که ناراحتی ام از افراد باقی بماند. فی الواقع یادم می رود از کسی ناراحتم.

2. با هر بار خواندن منابع پایان نامه م، ذوق میکنم. هرچند این فراموشی باعث شده کمی زمان را از دست بدهم، اما به ذوقش می ارزد. امروز داشتم فصل دو را دوباره نگاه می انداختم که بهتر و کاملش کنم. بعد از کلی ترجمه و خواندن مقاله و قسمت های هایلایت شده کتاب ها، متوجه شدم که قبلاً اینکار را کرده بودم. با این حال، بنا بر شانس همیشگی ام، آن فایل ها مربوط به زمانی هستند که لپتاپ دچار مشکل شده بود. فی الواقع، تقریباً تهی هستند. اما خوبی اش این است که یک فضای کدر و مبهمی از سیر نوشته ها را داشتم.

3. بارها در روش تحلیل داده ها، نکات پنهانی را کشف کردم. خدا رو شکر، دفتر کمک کرد این ذوق هرباره ام منجر به تکرار مکررات نشود.

4. لذت حل یک مسئله از به خاطر اوردن پاسخ آن بیشتر است. حداقل برای من این گزاره صدق می کند. اغلب مسئله ها برای من جدید هستند.

5. اغلب افراد به راحتی با من رازهایشان را می توانند در اختیار بگذارند. من هیچ رازی را یادم نمی ماند که بخواهم افشا کنم.

6. برای حفظ کردن چیزهایی که یادم می آورد، از پروسه های حل مسئله استفاده می کنم. فکر کنید برای این که چیزی یادتان بیاید، لذت حل مسئله را هم ببرید.

پ.ن:

این که از چه زمانی حافظه ام رو به افول رفت رو یادم نمیاید. حتی این که از چه زمانی بدین شکل برگشت به بی اصولی در نوشتارم سر زد یادم نمی آید. حتی این که چگونه در طول این سال ها، شکست خوردم. من هیچ خاطره بدی یادم نمی آید. تمام آن چه که ناراحتم می کند را. یک ناراحتی بزرگ، الباقی را می بلعد.

چیزی که یادم هست، این است که شماهایی بودید که با این که شاید اغلبتان این جا را نخوانید، هوای من را داشتید. خاطرم هست از صمیمی ترین، تا دورها، که دوست من بودند.

اگر حافظه ام تاب آورد؛ اگر کار ناتمام این پایان نامه به انجام برسد؛ اگر چند روزی را بتوانم بی دغدغه رها باشم؛ برایتان داستان خواهم گفت.

خ.ش.م

خزعبل...