گفتگوی ملی

می خواهم یک پیشنهاد بدهم. با این که هم اکنون در بازه ی انتخابات نیستیم، بیایید با مردم و خودمان گفتگو کنیم. در مورد مسائل مختلف، چه دولت، چه ایدئولوژی و هر اتفاق جمعی ای. مخصوصن با بسیجی ها، افراطیون و نومیدها. با آرامش و منطق با آن ها صحبت کنیم و مشکل را این گونه سعی کنیم که حل شود. متاسفانه از دید بسیجی ها، عموم ملت ایران، دشمن هستند یا گول خورده هستند یا اجیر شده هستند، و از دید طرف مقابل، بسیجی ها، قاتل و دشمن ِ ملت(هرچند به معنایی، شاید صحیح باشد:دی) . لکن به نظرم، در هر دو سو، دفاع نا آگاهانه وجود دارد. شاید از یک بسیجی امروزی ، این نگاه به ملت را بعید ندانیم. نگاهی که از تریبون های تفرقه افکن و توطئه-دوست می آید و همه را بی بندوبار، منافق،نادان ، غرب زده، بدکاره و امثالهم می پندارد. اما از سوی افراد دلسوز، حقگرا و اصلاح طلب(منظورم سیاسیون نیست صرفن، منظورم دقیقن افرادی با این خصوصیت است)، این انتظار می رود که بر خلاف دید متعفنِ دشمن-ساز، با آرامش و مهربانی، این را بپذیرند، که این سخنان وحشیانه و جنگ طلبانه، از روی عدم آگاهی و داده های اشتباه آمده است. وظیفه این افراد این است که با گفتگوی صحیح و صبر، این افراد را آگاه کنند. هرچند مثال از بسیجی ها بود، اما میدانیم ک در هر سو این نوع مردمان را داریم. افرادی که با نگاهی غضب آلود،پرکینه، به حذف فکر میکنند.

در نهایت بخواهم خلاصه بگویم، می خواهم از همه دوستان خواهش گنم که گفتگو با مردمان گوناگون را شروع کنیم. گفتگو بر مبنای منطق و برخواسته از دوست داشتن ملت. وقتی از روی دوست داشتن به گفتگو بپردازیم، صبور باشیم و به دنبال دفاع نباشیم، بلکه جستجو در گفتگو داشته باشیم، هم پذیرش بیشتر خواهیم داشت هم روند بهتری در گفتگو شکل خواهد گرفت.

یک سری مزایا هم این کار دارد از جمله:

1. در مورد مسائل، با تایید خاتمی، روحانی، خامنه ای، یا هرکسی حرف نمیزنیم. بلکه به دنبال مستندات و مستدلات میرویم. چرا که برای مثال سخن خاتمی برای یک بسیجی گواه نیست. فی الواقع جانبدارانه بررسی نمی کنیم بلکه در جستجوی حقیقت می رویم. در این راه میتوانیم تفکر تقادانه را هم تمرین کنیم.

2. از پیله خودمان بیرون می آییم و با اقشار و افکار مختلف آگاه می شویم.

3. این بار، ما مبلغ نیستیم، بلکه به دنبال آگاهی بخشی هستیم.

4. شاید توانست از رفتار خصمانه، تیکه-محور و دشمن-پندار کم کند و روند آشتی ملی را به راه اندازد.

پ.ن: طبیعتن اگر از آشتی ملی میگویم، به این معنا نیست که محصورین در حصر بمانند، زندانیان سیاسی هم چنان باشند و ما هم بگوییم و بخندیم و همراه شویم. خیر، به اتفاقی ده ساله فکر می کنم که منجر به نتیجه اصلاحی و درست شود. در گفتگوی آگاهی بخش، ظالم و مظلوم رسوا می شوند و آن گاه ملت یک صداتر و یک رنگ تر می شوند. هرچند در این بین راهکار دیگری هم هست که بعضی سیاسیون در نظر گرفته اند و آن هم انکار تاریخ و اتفاقات است.احتمالن منتظرند یک دهه بگذرد تا بگویند مثلن 88 افسانه است. اما من و امثال من به دنبال تحریف تاریخ یا "صرفن" صلح و آشتی نیستیم. صلح و آشتی با تکیه بر ظلم، معنا ندارد.

خزعبل...